گذشت روزی که بی سنگر ، همه در خویش می مردیم ، گذشت اون روزگاری که ، فریب از ماه می خوردیم ،

گذشت  فصل شب و وحشت  ، گذشت آب از سر دریا، چه معصومانه دل بستیم، از اون کابوس به این رویا ، 

 گذشت فصلی که می گفتند ستاره ها همه ممنوع  

  رسید نسلی که می پرسه :  آهای سهم من از من کو، آهای سهم من از من کو بذار فردا اگر مردیم بدونند ...ما کی ابودیم...بفهمند ،که چی می خواستیم ... ببینند هم صدا بودیم ...، ببینند هم صدا بودیم

  نترسیدیم از این کابوس ، خدا و دین اجباری ، از این خونی که بر خاکه ، از این تصویر تکراری

   نترسیدیم و ترسیدند از این هجوم دریائی ، همین روزهاست که پیروزیم ، چه اتفاق زیبائی  گذشت ... روزی که می گفتند ...گل و بوسه شده ممنوع  

 رسید نسلی که می پرسه : آهای سهم من از من کو ..آهای سهم من از من کو ...بذار فردا اگر مردیم بدونند ..ما کی ا بودیم..بفهمند ،که چی می خواستیم ... ببینند هم صدا بودیم .. ، ببینند هم صدا بودیم، 

بيانيه کانون نويسندگان ايران
به مناسبت يازدهمين سالگرد قتل محمد مختاری و محمدجعفر پوينده

آيين تازه‌ای نبود مرگ ، 
ما زنده‌ايم .

ياران، هم‌گامان، زنان و مردان آزاده !
يازده سال پيش، در خزان ۱۳۷۷، در پی قتل تبهکارانه‌ی پروانه اسکندری و داريوش فروهر،فعالان سياسی و اجتماعی، دو تن از ياران دلير و آزاده‌ی ما، محمد مختاری و محمدجعفر پوينده، را در خيابان‌های تهران ربودند و به جرم نوشتن و گفتن و سرودن، شکستن سکوت گورستانی، گردن نگذاشتن به يوغ بردگیِ قدرتِ حاکم، کوشيدن در راه آزادی بيان و قلم و انديشه و پيکار بی‌امان با سانسور به طرز هولناکی به قتل رساندند.